เมื่อปลายฝนผ่านพ้นไป ลมหนาวก็แวะเวียนมาถึง ณ บนดอยสูงแห่งนี้ เด็กน้อยหลายคนต้องเริ่มผจญ
ภัยหนาวอีกครั้ง ..ข่าวทางจอทีวีบอกว่า ปีนี้จะหนาวกว่าทุกปี เด็กน้อยไม่รู้หรอกว่า หนาวกว่าทุกปีเป็น
อย่างไร รู้แต่ว่า ณ ขณะนี้ หนาวเหลือเกินมันหนาวจับจิตข่าวทีวีบอกว่า อาจจะหนาวเท่าถึง 4 องศา หนูๆ
ก็ไม่รู้หรอกว่า ที่ออกเสียงว่า องศา คือะไรเขารู้เพียงว่าความรู้สึกเช่นนี้ เขาอยากมีแสงไฟ ให้คลายหนาว
อยากได้ผ้าห่มอุ่นปกลมหนาวอย่างพอเพียง แต่เท่าที่มี มันน้อยหลือเกิน
หนูน้อยมีเพียงเปลวไฟ
จากตะเกียงและผ้าห่มผืนน้อย ให้เบียดซุกตัว แต่แม้จะขดตัวเป็นก้อนกลมเท่าไหร่ ก็อุ่นไม่พอเสียที
บางทีความอบอุ่นจากสังคมอาจช่วยเขาได้
ผ้าห่ม เสื้อกันหนาว มีผู้ใหญ่ใจดีบริจาคเป็นประจำทุกปี แต่ก็ไม่เพียงพอ สำหรับการแจกจ่ายให้ ผู้ประสบ
ภัยหนาว
ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นพี่น้องชาวไทยภูเขาที่อาศัยบนพื้นที่สูง ในพื้นที่ จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ทุกปีก็จะมีผู้เสียชีวิตจากความเหน็บหนาว และนี่ก็เป็นอีกช่องทางหนึ่งที่คนในสังคมจะร่วมมือกันให้
ความช่วยเหลือ ส่งมอบไออุ่น จากอุ่นไอรักของคนในสังคม ให้แก่พวกเขา
วัตถุประสงค์ของโครงการ
1. เพื่อให้ชาวบ้าน เด็ก และคนชรา บนดอยสูง ได้มีผ้าห่ม , ในช่วงหน้าหนาวที่กำลังมาถึง
2. เพื่อให้ผู้ใหญ่ใจดีได้มีส่วนร่วมในการแบ่งปันความอบอุ่นให้แก่พี่น้องบน ดอยสูง
3. เพื่อเปิดโอกาสให้ผุ้ใหญ่ใจดีได้ร่วมกันแบ่งปันน้ำใจให้กับเด็กๆ และชาวบ้านในชนบทไกล
ระยะเวลาในการดำเนินโครงการ
ระหว่างเดือนกรกฏาคม 2553 – ธันวาคม 2553
ชุมชนพื้นที่เป้าหมาย
หมู่บ้านโท้งหลวงต.นาปู่ป้อม อ.ปางมะผ้า จ.แม่ฮ่องสอน
โครงการปันไออุ่น สู่พี่น้องบนดอยสูง ขอเชิญชวนผู้ใหญ่ใจดีทุกท่าน มาร่วมมอบความ
อบอุ่นสู่คนบนดอย
โดยร่วมบริจาคผ้าห่ม เสื้อกันหนาว ถุงเท้า ถุงมือ เพื่อแบ่งปันความอบอุ่นนี้
ให้คนเฒ่า คนชรา และเด็ก ๆ ที่อยู่บนพื้นที่สูง
ในมุมหนึ่งของสังคม...... สองมือเหยี่วย่นโอบอุ้มหลานมารับไอแดดยามสาย เพื่อผ่อนคลายความ
เหน็บหนาว
ที่เริ่มทุเลาลงบ้างเมื่อยามต้องแสงแดด เด็กน้อยหน้าตามอมแมม แก้มยุ้ยเป็นพวงใส
วิ่งเตาะแตะ ไปมาเล่นไล่จับกับเพื่อฝูง
คนเฒ่าคนแก่นั่งสนทนาล้อมวงผิงเตาเพื่อรับไออุ่นจากเปลวไฟ
แต่เมื่อตะวันคล้อยต่ำความหนาวก็เข้ามาอีกครั้ง อาการปวด
ข้อปวดกระดูกของคนชราเริ่มกลับมา
เด็กน้อยฟันกระทบกันเป็นจังหวะเพราะความ หนาว สองตาหลานนั่งผิงไฟใกล้เตา ทั้งคู่พยายาม
เบียดร่างกายให้ใกล้เปลวไฟที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดึกมากแล้ว ดวงตาที่เบิกกว้างสุกสว่างเริ่มคล้อยต่ำ
มองย้อนกลับไปที่เครื่องนอน เสื่อผืนหนอนใบ กับผ้านวมเก่า ๆ และผ้าห่มบาง ๆ เพียงไม่กี่ผืน มันจะ
หายหนาวได้อย่างไร
สำหรับคนสองคน ที่ต้องเผชิญกับอากาศที่ต่ำลงทุกเมื่อเชื่อวัน แล้วเขาจะอยู่อย่างไร
ความอบอุ่นที่พวกเขาถวิลหามันจะมาจากไหน พวกเขายังรอคอยไออุ่นจากผ้าห่มเพื่อคลายความหนาวเหน็บ ช่วงระหว่างเดือนพฤศจิกายน – กุมภาพันธ์ซึ่งเป็นเดือนที่บนยอดดอยหนาวยิ่งนัก
เราขอเป็นตัวแทนผู้คนในสังคม เข้าไปแบ่งปันความอบอุ่น จึงใคร่ขอเชิญชวนผู้ใหญ่ใจดีมาเป็น
ส่วนหนึ่งในการช่วยแบ่งปันความอบอุ่น ความเอื้ออาทรมาสู่ชีวิตเล็กๆเหล่านี้ ชีวิตทื่ควรจะมีการเติมเต็ม
และการให้โอกาส
จากคนภายนอกที่มีพร้อมและสมบูรณ์ กว่า อย่างน้อยก็ด้วยเหตุผลที่ว่า เขาคือเพื่อน
ร่วมผืนดินกับเราโดยการร่วมบริจาคผ้าห่มจำนวน 200 ผืน มอบให้แก่พี่น้องบนดอยสูงที่ขาดแคลน
มาเถอะ..มาช่วยกัน...มาช่วยเติมเต็มความอบอุ่นให้พวกเขาอย่าให้เขาต้องเฝ้า คอยหามันอีกเลย
เพราะไม่มีใคร
รู้ว่าร่างกายของพวกเขาจะทัดทานและต่อสู้ความหนาวได้อีกสักกี่ หนาวกัน อย่าให้หนาว
นี้เป็นหนาวมาพร้อมความทรมานเฉกเช่นเดิมอีกเลย
คุณจะแค่รับรู้ รับฟัง แล้วเลยผ่านไปเช่นนั้นหรือ? คำตอบ..คือตัวคุณ..
